Sakramenty


Chrzest jest początkiem nowego życia – życia we wspólnocie z Jezusem Chrystusem i z wszystkimi, którzy w Niego wierzą. Jest sakramentem wiary. Dlatego przyjęcie go przez dziecko (bądź osoby dorosłej) wiąże się z przyjęciem wiary i zobowiązań z niej płynących. Zadania przekazania wiary podejmują się rodzice i chrzestni. Oni jako pierwsi mają być gwarantami tego zadania, czyli zobowiązują się by ochrzczony poznał przykazania Boże, prawdy, które z niej wynikają. Równocześnie rodzice i chrzestni mają być świadkami, czyli zobowiązują się żyć wg, tego co przyrzekają podczas chrztu dziecka: wierzyć w Boga i wyrzekać się złego. Podczas chrztu rodzice i chrzestni, bądź w przypadku kiedy kandydat do chrztu ma więcej niż 7 lat, to również kandydat, wyrzekają się szatana i wyznają wiarę w Boga w Trójcy Świętej Jedynego. Wskazane jest by rodzice jak i chrzestni mogli przyjąć podczas chrztu Komunię Św. Dlatego rodzice jaki chrzestni powinni żyć w sakramentalnych związkach małżeńskich, ewentualnie ci ostatni powinni byli przyjąć wcześniej sakrament bierzmowania i być kawalerem lub panną.
Spisanie aktu chrztu
By ochrzcić dziecko rodzice mieszkający na terenie parafii powinni zgłosić się do kancelarii i ustalić z księdzem termin tej uroczystości. Należy przynieść do kancelarii dokumenty umożliwiające wpisanie chrztu do ksiąg kościelnych: xero odpisu aktu urodzenia, dane rodziców chrzestnych (imię i nazwisko, adres zamieszkania, data urodzenia). W przypadku gdy chrzestni są spoza parafii, konieczne jest zaświadczenie wystawione przez księży z ich parafii zamieszkania, w którym zaświadcza się, że ww. osoba jest wierzącym i praktykującym katolikiem. Jeżeli jest taka możliwość obecni na spisaniu aktu rodzice i chrzestni składają podpisy w księdze kościelnej. Podczas chrztu zarówno chrzestni jak i rodzice chrzestni powinni być w stanie łaski uświęcającej. Rodzice trzymają dziecko do chrztu, matka chrzestna podaje kapłanowi białą szatę, natomiast ojciec chrzestny zapala świecę chrzcielną od paschału.


Bierzmowanie jest kolejnym spośród sakramentów wtajemniczenia chrześcijańskiego. Przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski chrztu.

Nazwa sakramentu pochodzi od łacińskiego słowa confirmatio, które oznacza potwierdzenie. Etymologia polskiego słowa pochodzi od staropolskiego słowa bierzmo, które oznacza belkę podtrzymującą strop domu. Sakrament bierzmowania jest więc sakramentem umacniającym i podtrzymującym życie w wierze.

W obrzędzie bierzmowania najważniejszym znakiem jest namaszczenie krzyżmem, które jest pieczęcią Ducha Świętego. Chrześcijanin przyjmujący ten sakrament decyduje się na całkowitą przynależność do Chrystusa i oddanie się na Jego służbę. To znamię Ducha jest także znakiem obietnicy Bożej opieki.

Skutkiem sakramentu jest specjalne wylanie Ducha Świętego. Bierzmowanie przynosi wzrost i pogłębienie łaski chrzcielnej. Ściślej jednoczy z Chrystusem, pomnaża dary Ducha Świętego, umacnia więź z Kościołem oraz udziela specjalnej mocy do szerzenia i obrony wiary słowem i czynem. Znamię tego sakramentu, podobnie jak chrztu, jest niezacieralne.


Eucharystia jest źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego. To w tym Sakramencie obecny jest sam Jezus Chrystus, który przychodzi do nas w Słowie Bożym i Komunii Św. Przez swoje słowo poucza nas Pan, jak nauczyciel swoich uczniów. Syn Boży ukazuje Królestwo Boże jako cel ziemskiej pielgrzymki, w której najważniejsze jest by wypełnić przykazania miłości Boga i bliźniego. Gdy przyjmujemy Komunię Św. to tworzymy wspólnotę- komunię z Bogiem. To tak jakbyśmy już w niebie spotkali się z Panem..

Jan Paweł II napisał, że „Eucharystia nie jest jednym z wielu cennych darów, jaki Kościół otrzymał od Chrystusa, swojego Pana; ale jest darem największym, ponieważ jest to dar z własnej osoby Chrystusa w jej świętym człowieczeństwie; jest to też dar Jego dzieła zbawienia (por. KKK. n. 1085). Eucharystia jest najbardziej wzniosłą modlitwą Kościoła i dlatego dla chrześcijan jest czymś niezastąpionym. Liczne formy modlitwy prywatnej, jak i różne przejawy pobożności ludowej, naprawdę osiągają swe właściwe znaczenie przez to, że przygotowują do sprawowania Eucharystii lub przedłużają jej działanie w życiu”.

Eucharystię mogą przyjmować wyłącznie osoby ochrzczone, które są w stanie łaski uświęcającej. Wskazane jest jak najczęstsze przyjmowanie Komunii Św. by jednoczyć się z Jezusem Chrystusem, nawet codziennie.


 Sakrament pokuty jest wyjściem Boga w stronę człowieka, jest przebaczeniem przede wszystkim grzechu ciężkiego. Kto odłączył się od wspólnoty eucharystycznej, ten znajduje w tym sakramencie pojednanie z Bogiem i z Kościołem. Sakrament pokuty jest znakiem, że Bóg nigdy nie opuszcza człowieka, lecz zawsze otwiera przed nim drogę. Co więcej – pozostaje przy nim nawet wtedy gdy człowiek od Niego się odwraca.

W sakramencie tym Pan Bóg nie tylko wielkodusznie przebacza człowiekowi winy, lecz przekreśla je raz na zawsze. Co więcej: Ewangelia św. Łukasza przekazuje nam słowa Jezusa: „W niebie większa będzie radość z jednego grzesznika, który się nawraca, niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych”. Wiedząc o tym, łatwiej jest pozbyć się zahamowań, które wielu z nas powstrzymują od wyznania grzechów.

Także ten, kto nie popełnił ciężkich grzechów, może z pożytkiem przyjmować sakrament pokuty. Świadomie wyznaje w ten sposób, że czuje się grzesznikiem. Sakrament pokuty pomaga w poznawaniu samego siebie i daje nową możliwość stawania się lepszym. Dlatego Kościół zachęca wiernych do regularnego przyjmowania sakramentu pokuty.

Namaszczenie chorych to sakrament przewidziany szczególnie dla ciężko chorych. Udzielając go kapłan modli się wraz z domownikami za chorego. Namaszcza jego czoło i ręce olejem świętym, wypowiadając przy tym słowa: „Przez to święte namaszczenie niech Pan w swoim nieskończonym miłosierdziu wspomoże ciebie łaską Ducha Świętego. Amen. Pan, który odpuszcza ci grzechy, niech cię wybawi i łaskawie podźwignie. Amen”.

Chory, który nie stracił przytomności, powinien też przyjąć sakrament pokuty i Komunię świętą. Często rodzina zbyt późno zawiadamia księdza o potrzebie udzielenia choremu sakramentu namaszczenia chorych. Wiąże się to nazwą, jaką jeszcze do niedawna określano ten sakrament: ostatnie namaszczenie. Nazwa pochodziła stąd, że w praktyce sakramentu udzielano osobom umierającym. Tymczasem sakrament namaszczenia chorych może być przyjmowany w życiu wielokrotnie przy każdym nawrocie ciężkiej choroby, kiedy choroba zagraża życiu lub też kiedy chory na przykład z powodu wieku jest słaby.

Przyjęcie namaszczenia łączy się z wieloma łaskami, min:
– uzbraja przed pokusami szatana
– chroni przed trwogą śmierci
– ułatwia choremu zachowanie spokoju w obliczu cierpienia
– w razie utraty przytomności odpuszcza choremu nawet ciężkie grzechy ( pod warunkiem, że chory pragnął przyjęcia tego sakramentu)

Przyjęcie namaszczenia może nawet czasem obfitować w łaskę powrotu do zdrowia. Nie powinniśmy zatem zwlekać z powiadomieniem kapłana, zwłaszcza iż sakrament udzielony po zgonie jest nieważny. Jeśli z różnych powodów, na przykład jako świadkowie wypadku samochodowego, nie mamy możliwości wezwać kapłana, każdy z nas może z ciężko chorym ale przytomnym wzbudzić akt żalu: „Ach żałuję za me złości, jedynie dla Twej miłości. Bądź miłościw mnie grzesznemu, całym sercem skruszonemu.”

Sakrament święceń jest sakramentem, dzięki któremu posłanie, powierzone przez Chrystusa Apostołom, nadal jest spełniane w Kościele aż do końca czasów. Jest to więc sakrament posługi apostolskiej. Obejmuje on trzy stopnie: episkopat, prezbiterat i diakonat.

W służbie eklezjalnej wyświęconego kapłana jest obecny w swoim Kościele sam Chrystus jako Głowa swojego Ciała, jako Pasterz swojej trzody, Arcykapłan odkupieńczej ofiary, Nauczyciel Prawdy. To właśnie wyraża Kościół, mówiąc, że kapłan na mocy sakramentu święceń działa „w osobie Chrystusa-Głowy. Kapłaństwo jest całkowicie skierowane ku Chrystusowi i ludziom. Zależy całkowicie od Chrystusa i Jego jedynego kapłaństwa; zostało ustanowione dla ludzi i dla wspólnoty Kościoła. Sakrament święceń przekazuje świętą władzę, która jest jedynie władzą Chrystusa. Wykonywanie tej władzy powinno więc stosować się do wzoru Chrystusa, który z miłości uczynił się ostatnim i stał się sługą wszystkich.
Sakrament święceń przyjmującego go upodabnia do Chrystusa dzięki specjalnej łasce Ducha Świętego, czyniąc go narzędziem Chrystusa dla Jego Kościoła. Święcenia uzdalniają go, by mógł działać jako przedstawiciel Chrystusa, Głowy Kościoła, w Jego potrójnej funkcji kapłana, proroka i króla. Jak w przypadku chrztu i bierzmowania, to uczestnictwo w funkcji Chrystusa jest udzielane raz na zawsze. Sakrament święceń wyciska również niezatarty charakter duchowy i nie może być powtarzany ani udzielany tylko na pewien czas.
Kapłaństwo jest sakramentem, który daje władzę sprawowania świętych obowiązków związanych z kultem Bożym i zbawieniem dusz, który wyciska na duszy osoby przyjmującej ten sakrament charakter sługi Bożego.


W rozumieniu chrześcijańskim małżeństwo jest sakramentem. Rozumiemy przez to widzialny znak, poprzez Bóg w szczególny sposób zwraca się do człowieka. Sakrament uświęca nie tylko sam akt zawarcia małżeństwa, ale całą małżeńską wspólnotę życia. Dzięki łasce Bożej małżonkowie otrzymują siłę pozwalającą im żyć duchem Chrystusowym.

Ważne zawarcie związku małżeńskiego następuje jedynie poprzez zgodę małżeńską (konsens małżeński), Poprzez „tak”, wyraźne przez ślubujących w formie przepisanej przez Kościół. Tej zgody nie może zastąpić żadna moc tego świata.

Kodeks Jana Pawła II, w oparciu o naukę Soboru Watykańskiego II, stwierdza, że małżeństwo jest przymierzem, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury ku dobru małżonków oraz zrodzeniu i wychowaniu potomstwa; zostało ono między ochrzczonymi podniesione przez Chrystusa do godności sakramentu. Z tej racji u chrześcijan nie może istnieć ważna umowa małżeńska, która tym samym nie byłaby sakramentem.